Deinde prima illa, quae in congressu solemus: Quid tu, inquit, huc?
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Atque haec ita iustitiae propria sunt, ut sint virtutum reliquarum communia. Beatus autem esse in maximarum rerum timore nemo potest. In quibus doctissimi illi veteres inesse quiddam caeleste et divinum putaverunt. In quibus doctissimi illi veteres inesse quiddam caeleste et divinum putaverunt. Mihi quidem Antiochum, quem audis, satis belle videris attendere. Mihi vero, inquit, placet agi subtilius et, ut ipse dixisti, pressius.
- Recte, inquit, intellegis.
- Sin kakan malitiam dixisses, ad aliud nos unum certum vitium consuetudo Latina traduceret.
- Itaque eo, quale sit, breviter, ut tempus postulat, constituto accedam ad omnia tua, Torquate, nisi memoria forte defecerit.
- Igitur neque stultorum quisquam beatus neque sapientium non beatus.
- Numquam facies.
- Non est igitur summum malum dolor.
- Easdemne res?
- Sed in rebus apertissimis nimium longi sumus.
- Quid Zeno?
- Beatus sibi videtur esse moriens.
- Memini vero, inquam;
- Nescio quo modo praetervolavit oratio.
Et ego: Tu vero, inquam, Piso, ut saepe alias, sic hodie ita nosse ista visus es, ut, si tui nobis potestas saepius fieret, non multum Graecis supplicandum putarem. Verum tamen cum de rebus grandioribus dicas, ipsae res verba rapiunt;
Nam et ille apud Trabeam voluptatem animi nimiam laetitiam dicit eandem, quam ille Caecilianus, qui omnibus laetitiis laetum esse se narrat.
Paulum, cum regem Persem captum adduceret, eodem flumine invectio?
Facillimum id quidem est, inquam. Illud dico, ea, quae dicat, praeclare inter se cohaerere. Hoc enim identidem dicitis, non intellegere nos quam dicatis voluptatem. Quis istum dolorem timet?
- Sed venio ad inconstantiae crimen, ne saepius dicas me aberrare;
- Stulti autem malorum memoria torquentur, sapientes bona praeterita grata recordatione renovata delectant.
- Honesta oratio, Socratica, Platonis etiam.
Duo Reges: constructio interrete. Quo plebiscito decreta a senatu est consuli quaestio Cn. Facit enim ille duo seiuncta ultima bonorum, quae ut essent vera, coniungi debuerunt; Sed quid sentiat, non videtis. Quid ergo aliud intellegetur nisi uti ne quae pars naturae neglegatur? Quis est, qui non oderit libidinosam, protervam adolescentiam? In qua si nihil est praeter rationem, sit in una virtute finis bonorum; Cur igitur, inquam, res tam dissimiles eodem nomine appellas?